Eureka! I've found the "Asian" color!

Having been exposed to a lot of Asian music videos on YouTube lately, I noticed that they have a different way of color-grading their videos, which to me, looks nice. So, I wanted to imitate that kind of color. Browsing through Ash Castro's photographs, I found this picture of his nephew (?) and the color is the same as those music videos I'm talking about:


Self-studying how to achieve this kind of color using Adobe Photoshop, I was able to create the right blend, and I'm so happy, because I'm longing to use this kind of coloring to my films.

Here's an unedited pic:


Then, voila:


Then I tried it in rush in one of my videos, although it was not meticulously done:

Kung Ako Ikaw: Callboy Edition (Part 2)

May bahagi ng salaysay na ito ang piksyon. Aling bahagi? Maselang bahagi... AKA secreeeet! Hehehe. (Disclose ko pag may terminal illness na ako -- malamang lung cancer kakayosi?)

Karugtong ito ng nakaraang entry.

Nagdatingan isa-isa ang iba pang mga callboy. Iba't ibang hugis at laki. May medyo malaking katawan na mahaba-haba ang buhok (parang Jay ng Cueshe, pero less irritating), na tawagin natin sa pangalang Jay para masaya.

May isang maputing singkit--ang, malamang, pinakaguwapo sa kanilang lahat--na may Bikol na tono kapag nagta-Tagalog. Bikolboy ang ipalayaw natin sa kaniya.

May isang kayumangging semikalbong lalaki na nakaputing baro, itim na kupya, at maong na pantalon. Siya naman siguro ang may pinaka-athletic na built. Dahil doon, ang itawag sa kaniya ay Manny (maikli ng 'manlalaro' hehehe).

At ang huling dumating ay malamang ang matatawag kong alpha male sa grupo, hindi dahil siya ang pinakamakisig o ano, kundi dahil siya ang parang expert sa kanilang lahat, ang pinakamaalam sa sistema, sa istratehiya, atbp.

Siya rin ang pinakamayabang, maangas, parang yung mga tipikal na bully noong elementarya. Malaki ang tiyan, hindi pantay-pantay ang ngipin, basta pangit -- di mo iisipin na masisikmura niyang mag-callboy. Mapapaisip ka, may pumi-pick up ba nito?! Binyagan siya sa pangalang: Tootdy (shortcut ng 'tooth decay').

Ipinakilala ako ng una kong nakilala -- tawagin natin siyang Pizza, dahil pizza-faced siya -- sa grupo, at sinabing bago pa lang ako.

Si Tootdy ang kaagad pumuna sa akin. "Ano iyan?!" tanong niya kaagad. Sinabihan niya ako na huwag daw mag-jacket-jacket, mas maganda daw kapag hindi balot na balot kapag dumi-display para mas makita ng mga shopper ang katawan.

Habang naghihintay, nagkuwentuhan sila. Magkakakilala na sila at parang nagre-reunion sa pag-update ng kani-kanilang buhay.

Si Bikolboy, kinuwento niya noong may dayong bakla na isinama siya sa Palawan ng isang linggo. Libre transpo, libre lodging, libre food (kapalit ng sssshhh). Ang bayad sa kaniya? P6,000.

Si Jay naman, "Kilala niyo ba yung tiga-Balara na matandang dalaga? Mataas magbayad iyon. Tapos siya lang mag-isa sa bahay. Patutulugin ka pa sa kanila." Tapos biglang nag-ring ang cellphone niya. Pagkasagot niya, si Misis. Inuusisa kung nasaan na siya. "Nag-iinuman lang kami ng mga kaibigan ko," sabi niya. May patalak pang tanong ang babae nang biglang, "Bee, sensya na, hindi kita marinig. Pa-low batt na ko. Kita na lang tayo bukas," sabay patay ng telepono.

Bilang mananaliksik in disguise, nilapitan ko si Jay at kinapanayam habang naggagaguhan yung iba (nagsisipaan ng alak-alakan). "Bakit ka gumaganito?" tanong ko.

"Mahina kita sa pagtatrabaho sa supermarket e. Kukulangin sa gastusin kay baby," tugon ni Jay. "Ikaw?" tanong niyang bigla.

Sabi ko estudyante pa ako at kailangan ko ng pang-matrikula.

"Saan ka napasok?"

"UP Diliman," wika ko.
Biglang may matulin na kotse ang nakitang parating ni Tootdy, kaya sila lahat, parang mga nagmamadaling gustong sumakay ng bus. Humilera sila na parang nag-aabang ng Pasay-Cubao sa terminal ng San Fernando. Pagkadaan ng sasakyan, puro mga lalaking rakista ang nasa loob! At pinagpapakyu kame habang tinatawanan. "Putang-ina niyo!" sabi nila.

Lahat ng mga kasama ko naman nagalit. "Mga putang-ina niyo rin!" sigaw nila.

Pumulot ng mga malalaking bato -- mga wasak na bahagi ng semento -- si Tootdy at rinasyon sa amin. Kapag dumaan ulit batuhin daw namin ang mga puki-ng-ina. Kalaunan, nainip din kami lahat at binitawan ang mga bato.

Kung may makakita kaya sa akin na kakilala ko?! Malabo siguro. Pero sakali lang naman, maiintindihan naman nila ang ginagawa ko. Reputasyon ko ang pagkawirdo (maliban sa matalino hehe) at mage-gets nila ang ginagawa kong "immersion."

to be continude, este continued...

Kung Ako Ikaw: Callboy Edition (Part 1)

May bahagi ng salaysay na ito ang piksyon. Aling bahagi? Maselang bahagi... AKA secreeeet! Hehehe. (Disclose ko pag may terminal illness na ako -- malamang lung cancer kakayosi?)

Siguro sa nakaraang buhay ko, dolphin ako. Kasi sa Kingdom Animalia daw, tanging mga tao at dolphin lamang ang may kakayahan na ilagay ang sarili sa sapatos (perspektibo) ng iba. Koneksyon? Wala lang. Pero at least may natutunan ka tungkol sa mga dolphin.

Brought to you by Lagsh.

Ngayon, may tanong ako.

Nasubukan mo na bang mag-callboy ng kahit isang gabi lang? Hindi magrenta ng callboy ah. Yung tatambay ka sa kalye sa kalagitnaan ng gabi at maghihintay ng sasakyan o indibidwal na darating para yayain kang "gumimik" kapalit ng salapi?

Ako, oo. Hindi dahil kailangan ko ng pera. Kundi dahil ganoon ako ka-adventure na manunulat. Naghahanap kasi ako ng material noon para makapagsulat ng stage musical, kung saan ang setting ay isang waiting shed. Kapag gabi sa kuwento, ang mga tauhan ay mga kalye prosti na nagpapa-pickup sa shed.

Gamit ang aking Cosmic Copulation Principle, kailangan kong "makipagtalik" sa isang pangyayari upang makapagsilang ako ng bagong likha, o kaya nama'y upang madisenyuhan ng makatotohanang detalye ang aking obra.
Ba't di na lang ako makipanayam sa isang callboy, ika niyo? Iba pa rin kapag ikaw ang sumubok. Parang tinanong mo na rin ang prodyuser ng palabas na Interns o kaya Kung Ako Ikaw, "Bakit hindi na lang kayo mag-interview ng mga aktwal na trabahador sa kung ano man iyan, kaysa pinapa-immerse niyo pa ang mga hinayupak na artistang mga iyan?"

Mahilig kasi ako sa showbiz e. Puwedeng gamitin upang manipulahin ang pag-iisip ng madla (world domination kasi ang long-term goal ko).

Bilang estudyante sa UP Diliman (na palaging gabi kung umuwi, galing ng The Block, dulot ng global warming sa tinutuluyan ko), palagi kong nakikita itong mga callboy na nakatambay doon sa may papasok ng UP Village (tabi ng National Housing).

At naisip ko, paano kaya ang buhay ng mga letseng iyon?

Pogi pa noon ako (di tulad ngayon), kaya may lakas loob akong subukan ng isang gabi ang buhay callboy. So naligo ako, nagbihis, nagpapogi, nag-stick up ng buhok, nagsuot ng itim na baro, at sinuot ang kulay abo kong jacket. Pumunta ako dun sa waiting shed ng National Housing. Hindi ako nagdala ng cellphone o ng maraming pera (isang daan lang ang dinala ko), for safety purposes. Mahirap na.


May nadatnan akong isang callboy. Obvious sa gayak -- naka-itim na sando atsaka jeans. Simple lang. Parang boy ng isang boy-next-door ang mukha, di naman kagandahan ang katawan.

Nagkatinginan kami. Ang kakaiba sa tingin ng mga callboy, parang may mensahe kaagad. Telepathic at piercing ang tingin.

At dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Nagtanong ng oras. Sabi ko di ko alam, kasi wala akong orasan. Tinanong niya ako kung gusto kong gumimik. Akala niya pini-pick up ko siya! Kaya dineretso ko siya.

"Pare, first time kong mag-callboy."

to be continude, este continued...